Боли. Ах, како боли. Секоја секунда без тебе. Помислата да те немам е поболна од сè. А така сакам да те гушнам, да си ми тука. Да речеш дека сум твоја. А и сум. Само твоја. Со душа и тело. Душата и телото што ти не ги сакаш. Ги добиваш од друга, што ќе ти се моите. Небитни, празни. Проклети, повредени, никакви! Убиени се скрос. Ти ги зема и ги задржа за себе, како трофеј. А јас останав без ништо. Само со желбата за таа твоја проклета прегратка што ми значи сè! Една и единствена. Најубава. Само уште еднаш да ја имав, доволно е. Да ми ги наполни батериите, сè до наредниот што ќе ми го освои срцето. Она што на тебе ти го подарив. Она безвредно! Она празно! Можеби некој пак ќе го наполни со љубов. Можно ли е? Или не? Само срцето го има одговорот. А така е скршено, уништено. Ќе одговори, кога пак ќе се спои. Кога пак ќе се заљуби. Онака детски, како во тебе што се заљуби. Но, треба време. Многу време! Можеби и цела вечност малку ќе биде...

Прочитајте повеќе