Постојано те сонувам, мислам на тебе, но не можам да изнајдам зборови, немоќен сум. Можеби дури и ова писмо (ако го прочиташ) не ќе може да го доближи чувството што ми носи немир, ме прави толку несреќен и осамен. А знам дека се е залудно, не постои надеж. Или можеби...
Во мене ќе останат зборови што не можам да ги искажам. Кога ќе помислам на твојот лик се вознемирувам, не знам што да направам со себе си. Каде да те пронајдам? Како да те освојам? Ти си ми она сонце што може да ме грее, онаа на која можам да и ја подарам најголемата љубов.
Но, знам дека и овој  час не би можел да сакам повеќе од тебе никого друг. Ти си ми се во животот!
Некогаш помислував дека сакам друга... Сепак, се залажував... Сега знам дека ти си мојата прва љубов, онаа највистинската. Зашто дури сега сфаќам дека онаа за која сум мислел дека ја сакам била "ништо" во споредба со тебе во времето кога и ти беше "обична минувачка" по која "умираа" момчињата.
Сега не кријам дека само тебе те сакам, а размислувајки за љубовта знам дека тебе те немам. Или можеби...

Прочитајте повеќе